"Φθάνει να βρεθεί κανείς ενα πρωί εκεί, σε οποιαδήποτε εποχή και με οποιοδήποτε καιρό, για να νιώσει άμεσα, ότι δεν ειναι ανάγκη να ανακαλυφθούν τεκμήρια μυκηναϊκης εποχής, για να αποδειχθεί ότι πατει το χώμα της ομηρικης Ιθακης. Ελάτε να ζήσουμε αυτο το ξύπνημα.... Ο ήλιος δεν εχει ξεπροβάλλει απο τα βουναλακια και τους λόφους, που πλαισιώνουν το αμφιθέατρο της παραλίας και τη μεγάλη αγκαλη, που το Ιόνιο εισχωρεί τόσο βαθειά, ώστε δεν μπορείς πια να δεις απο που μπηκες.

Οι γλάροι δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα, καμμιά χιονατη φτερούγα δεν σπαθιζει τον αέρα. Ούτε τα σπίτια, που σκαρφαλώνουν στις πλαγιές, το ενα πάνω στο άλλο, με μικρά χασματα, γεμάτα πρασιναδα, δεν έχουν ανοίξει τα ματια τους. Τα βαρκακια, φουνταρισμενα έξω απο τις πόρτες, απο τα μπαλκόνια, σαν κατοικίδια, κοιμούνται ασαλευτα, ζωγραφισμένα, λες, στο κρύσταλλο του κορφου, που καθρεφτίζεται, όνειρο φευγαλέο η παραλία. Ειναι σπάνιο να βρείτε, όχι στην Ελλάδα, μα ίσως και στη σφαίρα ολόκληρη, μια γωνια τόσο ήσυχη"